epsilon4

Η Αγία Κότα

Να, εδώ,
σ' αυτό τον μικρό χώρο
ακριβώς όσο αυτή η σελίδα
θα ζω.
Είκοσι πέντε μέρες. Υστερα
θα έχω το κατάλληλο βάρος
θα έχουν σπάσει τα πόδια μου
θα είμαι έτοιμη πια.
Δείτε, είναι μέρα ακόμη.
Εδώ δεν νυχτώνει ποτέ.
Εχω μπροστά μου είκοσι πέντε ολόκληρες μέρες,
με τους λαμπτήρες πάντα αναμμένους.
Δεν θα κοιμηθώ. Ποτέ.
Μόνο θα τρώω. Πρέπει να τρώω συνεχώς.
Δεν κάνει να σταματώ. Πρέπει να έχω
το κατάλληλο βάρος όταν θα έρθουν.
Πρέπει να τρώω πολλές φορές την ημέρα
τις ορμόνες μου.
Να παίρνω τα φάρμακά μου.
Να τρώω την άμμο μου, το χαλίκι μου,
τον ασβέστη μου.
Αφού ο ήλιος δεν με βλέπει ποτέ.
Σαν τις θυγατέρες στα πλουσιόσπιτα.
Αλλά τα σπίτια έχουν κρυψώνες.
Εγώ δεν έχω πού να κρυφτώ.
Πίνοντας νερό δεν βλέπω τον ουρανό.
Δεν θα μάθω ποτέ μου τι είναι το χώμα.
Δεν μπορώ να ραμφίσω. Μου έκοψαν
το ράμφος μου.
Ημουν κακή. Ράμφιζα μέχρι αίματος
το στήθος μου.
Μου αύξησαν τα ηρεμιστικά.
Υστερα μου έκοψαν τα νύχια.
Ξέσκιζα τον λαιμό μου και τα σπλάχνα μου
με νυχιές.
Δεν άπλωσα ποτέ τις φτερούγες μου.
Θα μπορούσα να πω ότι είμαι ένα στομάχι.
Μηχανικό ζώο. Πέλμα τέρατος. Σκοτεινός οιωνός.
Με ξεκουφαίνει ο θόρυβος μέσα στ' ολόφωτο
λάγκερ.
Χιλιάδες, ίδιες, πανομοιότυπες κότες κακαρίζουν.
Χωρίς σταματημό.
Πάνε κι έρχονται, έρχονται και φεύγουν.
Σαν να μην υπάρχουν καν, σαν να μην είναι τίποτα!
Μιά πόρτα που ανοιγοκλείνει, ένα ρεύμα αέρος.
Μόρια σκόνης που αιωρούνται.
Δεν είναι για κανέναν τραγικό το κεφάλι της
σφαγμένης κότας!
Λες και γεννήθηκε γι' αυτό. Την αιώνια λαιμητόμο.
Για το κορμί που σπαρταράει κανένας δεν έχει
νοιαστεί.
Για το βρέξιμο, το ηλεκτροσόκ, το σφάξιμο,
το διαμελισμό
και κυρίως την αναμονή πριν απ' αυτό.
Το σπρώξιμο, το στριμωξίδι, τη βουβή
σκοτεινή γνώση, ναι!
Και κατέαξαν τα μέλη αυτών στα φραγμένα
χωρίσματα. Και
τα στοίβαξαν, τα σύλησαν, τα κομμάτιασαν
Τους αθωώνει η απουσία κοτίσιου προσώπου;
Η ανωνυμία;
Το άλογο του πράγματος; Ή συνιστά εσχάτη ενοχή;
Αυτό που οι καλόγεροι αναζητάνε με εμμονή,
την ανωνυμία, την καταστροφή του ατομικού είναι,
εκ γενετής κατέχει το ζώο, κότα, όρνις, πουλί,
χρυσό κοτοπουλάκι, μάνα κλώσα, κόκορας,
πετεινάρι.
Και να η έκπληξη, καλοί μου άνθρωποι, ιδού η
ανατροπή!
Κάθε κότα είναι μοναδική. Πρόσωπο υπάρχει.
Εμείς δεν το βλέπουμε.
Ουκ αν εμβαίης δις εις τον αυτόν ποταμόν.
Ποταμός είναι η καθεμία κότα.
Ποτάμι ζωής και ποτάμι θανάτου.
Ροή δημιουργίας και ροή καταστροφής.
Γι' αυτό, φίλοι, γονυπετείς,
ας προσευχηθούμε στην Αγία Κότα.
Ας κείται εν ειρήνη στη σελίδα αυτή.
Ας σπλαχνιστεί την εσχάτη ανθρώπινη ύβρι.
Ας μην απαντήσει στην ανείπωτη φρίκη
με ανείπωτη φρίκη.
Σε χαιρετάμε, ave, ακεραία Κότα!
Σπουδαίο, καλό πουλί.
Χαίρε, και πάλι χαίρε!
Στους δροσερούς ουράνιους λειμώνες που αξίζεις
μέμνησο Υμών!

Μαρία Τσάτσου